Jonathan, nu in Sint-Maarten! 
(31 jan-13 jul)
Welkom op mijn weblog! Ik zal eens in de zoveel tijd een mooi Bijbeltekst posten.
Psalms 27:14 Wait on the Lord; be of good courage, and He shall strengthen your heart; wait, I say, on the Lord!
Echt ernstig, dit jaar ben ik naar Herikon geweest en ik heb er niet eens verslag naar gedaan.
Het was zowieso een bijzonder kamp! Ook het eerste jaar dat ik er als koppel heen ging.
Maargoed, hier een foto van een activiteit!
Oorspronkelijk was dit van ‘spriet slaan’.
Hierbij was het doel om elkaar van een grote pvc buis af te slaan met drijfnatte kussens.
Dit allemaal in balans gehouden door een helaas te wankele constructie van hout die 2 dagen mee moest. De constructie hield het geen dag vol. 
Op de foto was het badje nog achtergebleven en we besloten om erin te springen.
Van links naar rechts: Rob, ikzelf (die water drinkt ), Joel, Ruud, Nathan.
Ik wilde dit logje beginnen met: ‘Ik schaam mij diep!’.
Maargoed ik schaam me niet, ben gewoon druk geweest of heb hele andere dingen aan mijn hoofd gehad!
Nou ja er is veel gebeurd. Zal iig de foto plaatsen van de Catan dag die hier geweest is. Dat is gewoon grappig. 
Voor de rest zal ik nu proberen wat schade in te halen.
Als goedmakertje een foto van mij! Zou het helpen?
Het is nu 12:52… luttele minuten, plus een uur dat ik er weer vandoor moet.
Inmiddels ben ik allang weken en weken weer in Nederland.
Het wennen ging bijzonder snel en ook kon ik de neiging onderdrukken om ‘bus stop’ te roepen in de bus en gewoon een druk knop te gebruiken!
Er zijn bijna teveel dingen om weer over te tikken..
Zo heb ik nog een prachtige foto van Catan spelen wat we hier met wat vrienden een week geleden ofzo hadden gedaan.
Ik heb de boekenlijst van GPW-ETH bekeken, ik heb werk in een broodbakkerij fabriek! (Wel zwaar, maar is te doen… weet je ook meteen waarom ik zo weg moet)
En ik ben alweer verscheidene keren bij Marieke wezen logeren!
Ook kamp kan ik niet even onvermeld laten, 18+ kamp van Herikon was erg gaaf maar wel rommelig voor mij. Dit kwam omdat ik ook nog een diploma uitreiking er tussendoor had.
Nou ja, toch even dit logje om te laten zien dat ik niet van plan ben mijn weblog chronisch te verwaarlozen! Binnenkort logjes over verschillende gebeurtenissen met als het kan foto’s.
Zoals de meesten wel weten zou ik op zondag 2 juli vertrekken!
Ik weet nog dat ik de zaterdag voor het vertrek behoorlijk moe was en bijna besloten had om op de zondag zelf in te gaan pakken. Achteraf ben ik blij dat ik dit niet gedaan heb!
Waarom? Ik kwam tot de schokkende ontdekking dat ik mijn paspoort kwijt was!
Alles en alles in mijn kamer doorzocht, alle junk die ik nog had staan doorzocht, woongedeelde doorzocht, de prullebak in de keuken doorzocht, de prullebak bij de wc doorzocht.. (Er mag geen papier in de wc, dus stront papier verdwijnt daar. :S)
Na mijn werk gebeld te hebben besloten we om het de volgende dag zo te doen:
Rond 10 uur opgehaald worden en dan naar het politiebureau om aangifte te doen van een verloren paspoort en een vervangend reisdocument krijgen. Dit was mogelijk, maar het zou een week duren.
Uiteraard had ik die tijd niet want ik wilde de vlucht naar Nederland van diezelfde dag.
Het kon wel in een dag, maar dan moest de Governor van de politie (of zoiets.. :S) het tekenen en die werkt niet op zondag! (of op zaterdag)
Daarna naar het vliegveld toegeweest met Marc en met de KLM office gesproken en ik kon uiteindelijk reizen met mijn Nederlandse identiteitskaart!
Wel moest ik het steeds weer uitleggen op bijna elk punt waar een paspoort gevraagd werd. (in SXM en Nederland) Als het niet mogelijk was geweest om met mijn ID te reizen was het minstends woensdag geweest en mogelijk nog later.
Ben God dankbaar dat het helemaal goedgekomen is!
Afgelopen zaterdag ben ik naar het vliegveld geweest om te betalen voor het verzetten van mijn ticket.
Heb toen ik een telefoontje van school kreeg meteen diezelfde dag telefonisch het verzetten geregeld.
Alleen bedacht ik me een dag later dat ik misschien een probleem met stufi zou krijgen wat de uitwonende beurs betreft. Ik zocht het op internet op en het bleek dat ik alleen recht had op uitwonende beurs in juli als ik op 1 juli of later zou vertrekken.
Nu wil ik niet zomaar mijn mond dichthouden als ik op 30 juni zou aankomen in Nederland. Dat is gewoon niet eerlijk, ik kan dit ninet verantwoorden tegenover God. Als volgeling van Jezus moet en wil ik eerlijk wezen. Dit zou me dus meer dan 200 euro kosten omdat ik een dag te vroeg aankom!
Een optie was om het ticket alweer te verzetten wat weer 146 dollar zou kosten.
Ik heb erom gebeden en ik kan dat geld niet missen, toch wil het op Gods manier doen.
Nu weet ik ook dat ik met lengte van stage samen met school aangegeven had dat het tot 13 juli zou duren. Maar stage duurt nu opeens maar tot 30 juni. Nu heb ik wel tot juli stage gelopen (ik werk op tot zaterdag middag op 1 juli) dus hoef ik kwa uitwonende beurs niks te veranderen.
Echt hartstikke gaaf dat zit zo op zijn pootjes terecht komt, daar dank ik God voor! Deze paar extra dagen zijn ook beter wat het schoolverslag betreft, heb ik iets meer tijd.
Tot in Nederland mensen!
ps, ik ga je verjaardag toch missen Jessica en Alberto!
Gisteren belde school over een paar dingen. Ten eerste had ik al klaar moeten zijn met de stageopdrachten, kwam ik erachter dat mijn diploma uitreiking op dezelfde dag is dat ik in het vliegtuig stap (ik kom pas een dag later aan) en dat stage maar tot 30 juni is.
Na wat overleg kon ik wel eerder weg dan eerst gepland. School had nooit wat van de datum 13 juli gezegd en na wat heen en weer mailen met gegevens werd alles goedgekeurd.
Nu kom ik er pas achter dat ik eerder naar huis mag!
Heb gisteren mijn ticket verzet en ik stap 29 juni in het vliegtuig!
Ik had het wel een beetje gezien hier en ik wilde graag ook weer bij Marieke zijn! Het is echt moeilijk om iemand te missen waar je steeds elke dag bij wilt zijn. Ook wil ik mijn ouders en andere vrienden wel weer graag zien.
Het leuke is dat ik nu misschien wel naar kamp (Herikon 18+) kan en dat behalve mijn ouders mijn vriendin me ook kan ophalen.
Het nadeel van het snel terug gaan is dat ik opeens heel erg weinig tijd heb om mijn competenties af te maken. Hopelijk zal dat goed gaan! In Nederland moet ik zo snel mogelijk contact opnemen met mijn stagementor wat mijn verslag met de beschreven competenties betreft.
Het kan best zijn dat mijn volgende log in Nederland geschreven word!
Prayer request for:
Ondertussen is het al 14 juni.. over precies een maand -1 dag zal ik naar huis vliegen en over precies een maand ben ik weer in Nederland!
Heb er erg veel zin in om naar huis te gaan, om vrienden en familie en mijn lieve vriendin weer te zien!
Maar ik moet nog even geduld hebben.
Gisteren zag ik op het nieuws dat het 33 graden in Nederland was! Het was gewoon warmer in Nederland dan op SXM! Die dag hebben wij een dag vol regen gehad met ‘lage’ temperaturen. Voor mijn gevoel was het niet warmer dan 25 graden, maar volgens het BVN nieuws was het 31 graden.
Ook heb ik sinds een aantal dagen een laptop kunnen lenen van een nieuwe collega van mij.
Hierdoor kan ik wat makkelijker stageopdrachten doen en makkelijker emails tikken. Alleen word dat laatste bemoeilijkt door het gebrek aan tijd. Het is geen onwil, het liefst zou ik veel mensen wat emailtjes willen sturen!
Wat mijn stageopdrachten betreft (competenties eigenlijk) zit ik op de helft.
Dus, ik moet nog even doorbikkelen!
Prayer request for:
Ps, ik zal toch proberen dit weblogje wat meer te updaten! Heb al wat emails gehad met de vraag waar de nieuwe log blijft.
Hier even een kort berichtje dat ik nog leef!
Had laatst een klein ongelukje (anderhalf week terug ongeveer) en heb daarbij best wel mijn hand gesneden op 2 plaatsen. Hierdoor heb ik weer een tijd niet kunnen fietsen.
Dat viel gisteren behoorlijk tegen toen ik weer op de fiets stapte! Ik moest gewoon een aantal keer stoppen onderweg! Gelukkig ging het vandaag een stuk beter.
Voor de rest heb ik weinig te vertellen, behalve dat ik behoorlijk hard aan de slag moet met stageopdrachten! Het kan hierdoor komen dat ik ook even wat minder logjes plaats.
Het is nu op het tijd van schrijven 13 mei, precies 3 dagen na vertrek van Marieke. Ik kan wel stellen dat het vrij zwaar is om weer afscheid te nemen als je elkaar maanden niet hebt gezien. Gelukkig is het maar voor een bepaalde tijd (2 maanden ongeveer) maar het zorgt er wel voor dat je even niet zo lekker in je vel voelt. Toch is het zo dat ik en (uit betrouwbare bron, namelijke Marieke zelf) Marieke wel een hele leuke gave tijd hebben gehad.
Zo hebben we samen met elkaar opgetrokken, we zijn naar het strand geweest, de dag samen begonnen en geeindigd (ik moest de meeste dagen werken) en o.a. uit eten geweest.
We hebben heerlijk samen kunnen zijn, kunnen praten en in feite ook samen kunnen leven.
Op 10 mei: Nadat ik Marieke had weggebracht voelde ik me ff verloren in de zin dat er iets wat deel was van mijn leven werd weggenomen. Heel overdreven natuurlijk als je er rationeel naar kijkt, maar je gevoel zegt wel wat anders dan je verstand. Gelukkig is de werkelijkheid dat we elkaar nog lang zullen zien. Na de vakantie zeg maar elke schooldag. 
Anyway, na het wegbrengen kwam ik op het idee om het vliegtuig waar Marieke in zou gaan vliegen te fotograferen. Na een tijd wachten (inchecken ging waarschijnlijk nog door terwijl Marieke allang bij departure en de detectiepoortjes was geweest) had ik eindelijk een vliegtuig op de foto gezet. Ik was er alleen niet zo zeker van dat het Marieke’s vliegtuig was, het leek namelijk niet zo veel op een Air-France. Maargoed ik ben maar een busje in gestapt, en zat wat te staren uit het raam van het busje. (zo’n afscheid doet je toch echt wat zeg!)
Zag ik ineens een Air-France langsvliegen! Ik was even verbijsterd, daarna snel mijn fotocamera gepakt maar het was te laat. Heb niet meer dan de contouren van het vliegtuig te pakken. Helaas!
Op 11 mei: De werkdag verliep wel redelijk goed, had die middag boodschappen gedaan omdat ik die avond moest koken. Wist ik veel dat het op een ramp zou uitlopen.
Die avond rond 7 uur begon ik met koken, ik had 3 pakken Chinese eiermie gehaald wat samen dus 750gr eiermie is. Omdat ik niet zo goed een besef heb van hoeveelheden heb ik het een en ander verkeerd geschat. Zo had ik te weinig vlees en groente, maar ook dat was nog wel overkomelijk geweest als ik niet 500gr eiermie had verprutst. Ruim 10 minuten laten wellen en 5 minuten laten koken was teveel voor de tere mie. Het werd uiteindelijk een grote klomp plakkerige pasta, proberen het te wokken had niet het gewenste resultaat.
Uiteindelijk had ik 250gr eiermie over. (die had ik gelukkig niet meteen erbij gedaan)
Maar zelfs dat had ik te lang laten wellen, volgens het potje van de roerbak/wok saus zou het 10 minuten moeten wellen. Volgens de verpakking 5. Kortom, ik had voor 2 personen mie en voor 3 of hooguit 4 aan vlees. Had ik wel 750gr mie gehad dan was het wellicht genoeg geweest. Niet echt een fijn gevoel om na ruim 8 uur je 3 van de 6 huisgenoten tot de conclusie te horen komen dat er pizza besteld word. (Sportief als ik was had ik vrijwel niks gegeten, dus ik ging ook voor de pizza…) Schrale troost was dat het vlees met groente gedrenkt in woksaus wel heel lekker smaakte.
Op 12 mei: Nieuwe dag, nieuwe kansen. Ik was netjes op tijd mt de mountainbike, had goed ontbeten. (4 boterhammen met op elk een gesmolte plak kaas erop… tja ) Overigens was het water uitgevallen, maar dat werkte weer voordat ik weg moest. Eenmaal op mijn werk aangekomen besloot ik mijn haar te gaan doen. Omdat ik langer ben dan 1.20 meter (ruwe schatting, hoogte wasbak waar spiegel op stond) zette ik de spiegel een stuk hoger. De spiegel stond zo tegen het raam op een randje wat op ongeveer iets lager is dan ooghoogte.
Toen werd ik geroepen over een reparatie en kreeg ik wat instructies. Helaas besloot de spiegel kapot te vallen op dat moment.
Tegen de middag net voordat ik naar de supermarkt wilde om eten te halen besloot ik nog snel even een nieuwe pc aan te sluiten op het stroomnet. Helaas vergat ik het knopje achter op de voeding van 110V op 220V te zetten. Resultaat? Een opgeblazen voeding in een nieuwe pc, een opgeblazen UPS, (onder en bovenspannings beveiliging, plus accu om desbetreffende apparaten door te laten draaien mocht stroom uitvallen) een harde knal, een aanhoudende pieptoon van de zwaarbeschadigde en stervende UPS en een uitgevallen TD (=Technische Dienst) pc. Dit resulteerde in een reeks grappen over ‘opblazen’, e.d. door mijn werkgevers. Toch wel goed als je het zo kan relativeren, maar je voelt je er niet best bij. Zeg maar soort boer met kiespijn idee. Als klap op de vuurpijl fietste ik bijna tegen een auto op die me inhaalde vlakbij Paula. Ik was onder de indruk dat de auto op mij wachtte, dus ik stak mijn hand uit naar links. (Dat betekend in Nederland, ik ga afslaan… hier betekend het blijkbaar ‘kom maar’) Vervolgens stuur ik naar rechts om uiteindelijk nog net optijd naar rechts te sturen.
Op 13 mei: Ongeveer 1 uur voor sluitingstijd (2 uur ‘s middags op zaterdag) begon het te stortregenen. Niet echt fijn om dan te fietsen en bovendien waarschijnlijk glad en dus gevaarlijk. Gelukkig kreeg ik een lift van 1 van mijn werkgevers die naar de ‘Cost-u-less’ moest. Wat vlakbij de Grand Marche is. Ben toen naar een fotowinkel gegaan om wat foto’s van Marieke te laten ontwikkelen. (lees afdrukken, want het zijn digitale foto’s)
Die zijn redelijk gelukt en zowieso erg mooi omdat Marieke erop staat!
Zover een kort verslag van de dagen na het vertrek van Marieke. Of er een direct verband bestaat tussen mijn staat van ‘toegenomen wazigheid, fouten e.d.’ en Marieke’s vertrek weet ik niet. Maar het hielp niet echt om me lekker in mijn vel te voelen.
Gelukkig hoef ik mijn eigenwaarde niet uit andere mensen te halen of het goed/fout doen van veel dingen. Het is God die mijn leven waarde geeft! Ik vertrouw erop dat Hij mijn leven in Zijn hand houd! Ondertussen hoef ik alleen maar naar Jezus kijken en niet naar de golven.
